Takıntı mı, Sevgi mi?

Bir kaçamakla başlayan bazı hikâyeler vardır. Başlangıcı masum gibi görünür ama ilerledikçe insanın kendi ruhunun karanlık dehlizlerine doğru ilerler.

Kemal ve Füsun’un hikâyesi de tam olarak böyle başlar. Başlangıçta Kemal’i daha dik yürüyen, özgüvenli, hayatın içinde yerini bulmuş bir adam olarak görürüz. Ailesi, statüsü, nişanlısı ve ait olduğu sınıf vardır. Her şey yerli yerinde görünür. Fakat Füsun ile yaşadığı o kısa ve yoğun ilişki, Kemal’in iç dünyasında başka bir kapıyı açar.

Ve o kapı bir daha kapanmaz.

Bir çantayla başlayan hikâye, yıllar boyunca süren bir bekleyişe dönüşür. Kemal’in hayatı yavaş yavaş donmaya başlar. Zaman ilerler ama Kemal ilerleyemez. Sekiz yıl boyunca aynı sofrada oturur, aynı insanlara bakar, aynı umudu tekrar tekrar kurar. Ve biz artık başka bir Kemal görürüz.Bir zamanlar dimdik yürüyen o adamın yerini, biraz kamburlaşmış, gülümseyen ama hüznünü saklayamayan bir adam almıştır.

Sevdiğimiz kişiyi mi ararız, yoksa kaybettiğimiz duyguyu mu?

Psikanaliz bize şunu söyler:
Bazen bir kişiye bağlanmayız. Bir duyguya, bir ana, bir ilk deneyime bağlanırız.

Kemal’in Füsun’a olan bağlılığı, yalnızca bir aşk hikâyesi değildir. O aynı zamanda kaybedilen bir anın peşinden gitme çabasıdır.

Psikanalitik açıdan bakıldığında Kemal’in yaptığı şey, kaybı kabullenmek yerine kaybı dondurmaktır. Füsun’un dokunduğu eşyaları biriktirmesi, sigara izmaritlerini saklaması, anıları nesnelere dönüştürmesi. Bunların hepsi aslında bir yas çalışmasının donmuş hali gibidir.

Yas tutulmadığında kayıp içselleştirilemez.
İçselleştirilemeyen kayıp ise zamanla takıntıya dönüşebilir.

Takıntı bizi neye dönüştürür?

Takıntı çoğu zaman sevginin yoğun bir hali gibi görünür. Ama psikanalitik açıdan bakıldığında takıntı, sevginin değil çoğu zaman kaybı kabullenememenin bir biçimidir. Kemal’in yıllar boyunca Füsun’un hayatının etrafında dönmesi, aslında bir aşkın devamı değil, bir psişik tekrardır.

Sanki zihni sürekli aynı soruyu sorar: “Eğer o anı geri getirebilirsem, her şey yeniden başlayabilir mi?”

Ama hayatın trajedisi şudur:
Bazı anlar yalnızca yaşandıkları yerde kalırlar.

Masumiyet gerçekten neydi?

Hikayenin en dokunaklı tarafı belki de şu soruda saklıdır: Kemal gerçekten Füsun’u mu seviyordu?
Yoksa Füsun’la yaşadığı o ilk anın masumiyetini mi? Belki de özlem duyduğumuz şey bir insan değil, o insanın içimizde uyandırdığı duygudur. Bu yüzden bazı aşklar bitse bile içimizde devam eder.

Çünkü o aşk, artık karşımızdaki kişiye değil, hatırladığımız versiyonuna aittir.

Kendi hayatımıza bir bakış…

Hiç bitmiş bir ilişkiye değil de
o ilişkinin içindeki bir ana özlem duyduğunuzu fark ettiniz mi? Belki de bazen sevdiğimizi sandığımız şey,
geçmişte hissettiğimiz o kısa ama yoğun masumiyet anıdır. Ve belki de Kemal’in hikâyesi bize şu soruyu hatırlatır:

Sevdiğimiz kişiyi mi özleriz,
yoksa onunla birlikte hissettiğimiz kendimizi mi?